Bashkimi i dy namazeve pa ndonjë arsye

Pyetja:

Po ju shkruaj duke ju pyetur rreth hadithit të poshtëshënuar:
“Ibn Abbasi r.a. transmeton se e ka dëgjuar Pejgamberin s.a.v.s. duke thënë: Personi që i bashkon dy namaze pa ndonjë arsye të fortë, ai mbërrin në njërën nga dyert e mëkateve të mëdha (kebaireve).”
Pra, unë do të doja të dija se nëse ky hadith është i fuqishëm (i vërtetë) apo i dobët dhe në cilin prej librave të hadithit gjendet hadithi në fjalë?

Përgjigjja:

Bismi’l-lahi’rr-Rrahmani’rr-Rrahim

Hadithi të cilin e keni përmendur ju gjendet në Sunen Et-Tirmidhi. Ja tek e keni edhe tekstin arabisht të tij:

عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: مَنْ جَمَعَ بَيْنَ الصَّلَاتَيْنِ مِنْ غَيْرِ عُذْرٍ فَقَدْ أَتَى بَابًا مِنْ أَبْوَابِ الكَبَائِرِ – سنن الترمذي، باب ما جاء في الجمع بين الصلاتين

“Ibn Abbasi r.a. transmeton se Pejgamberi s.a.v.s. ka thënë: Secili që i bashkon dy namaze pa ndonjë arsye, ai ka mbërritur në njërën nga dyert e kebaireve (mëkateve të mëdha).” (Sunen Et-Tirmidhi)

Pavarësisht se zinxhiri i transmetimit të këtij hadithi është i dobët, ekzistojnë dëshmi të tjera nga Kur’ani dhe Sunneti që e mbështesin këtë hadith. Keni parasysh transmetimin autentik të shënuar më poshtë që gjendet në Muvettain e Imam Muhammedit[1]:

عَنْ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ , أَنَّهُ «كَتَبَ فِي الآفَاقِ، يَنْهَاهُمْ أَنْ يَجْمَعُوا بَيْنَ الصَّلاتَيْنِ، وَيُخْبِرُهُمْ أَنَّ الْجَمْعَ بَيْنَ الصَّلاتَيْنِ فِي وَقْتٍ وَاحِدٍ كَبِيرَةٌ مِنَ الْكَبَائِرِ – موطاء امام محمد، ج 1، ص 82، المكتبة العلمية

“Ummer ibn Hattabi r.a. u shkroi zonave të largëta duke i ndaluar që t’i bashkonin dy namaze dhe duke i informuar se bashkimi i dy namazeve (pra falja e tyre – shën. i përkth.) në një kohë është nga mesi i mëkateve të mëdha.” (Mevetta Imam Muhammed)

Imam Tirmidhiu pasi që e transmeton hadithin, deklaron se dijetarët e Fesë veprojnë sipas këtij hadithi.[2]

E Allahu e Gjithëdijshëm e di më së miri!

Autor: Abdu’l-Adhim bin Abdu’rr-Rrahman, ndërsa e kontrolloi dhe e aprovoi Mufti Ibrahim Desai.

Përktheu: Daim Abazi
___________________________________________
[1] درس ترمذي، ج 1، ص 443، مكتبه دار العلوم كراتشي
[2] وَحَنَشٌ هَذَا هُوَ أَبُو عَلِيٍّ الرَّحَبِيُّ، وَهُوَ حُسَيْنُ بْنُ قَيْسٍ، وَهُوَ ضَعِيفٌ عِنْدَ أَهْلِ الحَدِيثِ، ضَعَّفَهُ أَحْمَدُ وَغَيْرُهُ وَالعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ العِلْمِ – سنن الترمذي، ج 1، ص 237-238، الرسالة العالمية